America, wake up!

(Written after the 2000 pres. election, but still relevant)


I live in the unbearable franticness of life, exploding through ecstatic aortas and burnt mentalities. I am your eye when you cannot see and your ear when your earplugs are on vacation. I have a minimal wage and an idiotic labour tail that I gather between my capitalist feet. When I look at the mirror, it breaks. My elf-like pointed ears receive no transmission apart from the sleeping patterns of sleepless unconsciousness in the big city deal. My stock market beats somewhere around my pelvis and your prices are all counted. Puppets hanging in strings from my ears will entertain you as I go about my daily chores in the big bowl of panhuman erections. My telletuby belly sports a TV monitor out of which white men snoring give advise for the future of this ball of earth-nerves and sea-tissues, the occasional volcano spots covered up with the first lady’s essential doesn’t-rub-off make up.
Did you really think that philosophy could save you? You poor pathetic bastards of filthily unfounded rights-initiatives and you shameful politicians of greed? Did you really think that the beef factory called the system would ever produce a minced fillet ready and cooked on your table for future reference in the third world war of hate and food inadequacy? Did you really think that voting smells like flowers in the spring morning of your first love?
Bullshit! You get it all in a plastic orange bottle sporting “spring fresh” labels and in plastic bags containing squeaky dog toys. You get it all on rainbow stickers that peel off your windscreen at the first car wash and are never replaced, apart from the occasional ad of the harlot politician you’re going to vote for next coming election. You get it all in a world map made of paper manufactured by the hands of ten year olds, mentally disturbed from being beaten, fucked and beaten again for the glory of low prices and the temple of the West. If you are lucky, you can even get it in Star Trek episodes, in between raping planets by transferring humanity to inhuman aliens.
If you are lucky enough you are going to ache, you are going to cry your eyes out, because the mayonnaise started falling out of the sandwich of life and you suddenly realised that you’ve been tasting brown, long warms, glistening in their own shit, for your whole life. If you are lucky enough you’ll stroll down the street displaying “wanker” on your forehead, hoping that someone will wake up from their slumber and laugh or curse at you.
I am your head between your legs, you ostrich of a man, you harsh broom of a woman, you burnt stick of a child. I am your constipation, your leech, your meningitis, your cancer. I am your terror. I am your only hope.

Βάπτιση

Ξυπνώ
μες τη λαμπρή λιακάδα
που μπαίνει στο δωμάτιο δεσμίδες,
φιλτραρισμένη απ’ τις σίτες των παραθύρων.
Δεμένη με τις ηλιαχτίδες
χαζεύω ξάπλα στο κρεβάτι
τη ζεστή τη σκόνη
που κολυμπά αργά κι ελεύθερη
μέσα στο φως.

Γλιστράει ο αέρας
θερμός μα καθάριος,
ελαφρύς, ζωογόνος.
Τρίζουν τα φύλλα των σκόρπιων βιβλίων
ανοιγμένα στο πάτωμα.
Μια φωτογραφία ξεφεύγει απ’ το μεταλλικό ράφι
και ύπταται στο φως.
Το σεντόνι ανάλαφρο
και φευγαλέο σα χάδι μελλοντικού εραστή.

Καλοκαίριασε και ο χρόνος τεντώνεται νωχελικά
μες στο ευρύχωρο πρωινό.

Σηκώνομαι.
Γόνατα κι αγκώνες ξεκλειδώνουν
οι φτέρνες γειώνουν το βάρος του σώματος
κι η πλάτη ανατριχιάζει ξαφνικά μονάχη.
Πλησιάζω το παράθυρο, κάνω το μάτια δυο σχισμές,
κοιτάζω έξω.
Μια λευκή ανάσα σκάει καυτή πάνω στο πρόσωπό μου.
Στον λεπτό, αβαθή ορίζοντα
μια γαλάζια γραμμή με καλεί στην ερεθιστική παγωνιά της.

Κι είν’ η γλυκιά προσμονή του αναπόφευκτου
που κινεί τη μέρα:
Να γλιστρώ μες στο νερό με δυο χέρια στοιβαρά,
ακούραστα και λιοκαμμένα
κι ο πόνος στις φτέρνες να χαθεί
σαν το λευκό απ’ τα χαλίκια
μες στα κύματα.
Μία βουτιά
και πάλι έξω - σαν τον τεχνήτη γλάρο-
στην ανάσα του μεσημεριού.
Και να’ναι είναι η ψύχρα της, ζωή στους πόρους του κορμιού μου,
χίλιες μικρές καρφίτσες φως.

Καλαμαρια

Καλαμαριά. Νύχτα.
Από τον έκτο όροφο θάλασσα κι ουρανός
δρόμος ανοιχτός ως τον Όλυμπο
ένα αδιαπέραστο μαύρο.
Τα φώτα της πόλης βουβά αστέρια στο Θερμαϊκό.
Νεκρές, μικρές ώρες.
Η φωτογραφία σου στο άγνωστο δωμάτιο
Φως.
Βγαίνω μες στη νύχτα.
Η ζωή σου πριν από μένα, μυστήριο νοτισμένο άχλη.
Ψιλαφώ την παρουσία σου στους υγρούς τοίχους
οσφραίνομαι τα σημάδια σου στις κίτρινες
λάμπες του δρόμου.
Άχρονη, αόρατη, αβαρής
γλιστρώ στη ζωή σου εγκυμονώντας τον έρωτά μου για σένα.

(Γέννησα στο Ε. Βενιζέλος, στις αφίξεις, το επόμενο μεσημέρι)

Θερμαικος

Κυριακές του χειμώνα στην πόλη- αλλάζεις
το δέρμα σα φίδι- πετάς
τις παλιές σου σκιές- αράζεις
στον πρόδηλο, ανέλπιστο ήλιο και φεύγεις
μακριά απ’ του χρόνου τα ερείπιαº
φωνάζεις
στα φύλλα ν’ αλλάξουν, να ελπίσουν- πετάς
μες στις λεύκες στις άσπρες πλατείες- γελάς
στου χειμώνα τις βουβές απεργίες- χαζεύεις
στους δρόμους της άνοιξης.

Κυριακές του χειμώνα στην πόλη- ανάβεις
καντήλι χρωμάτινο βλέμμα σκυφτό- πλαταγίζεις
τη γεύση μιας πόλης χωμένης ως τον κρόταφο
στο βρώμικο, κρύο, σπερμάτινο νερό
της γαλήνης.


Θερμαϊκός, βραδάκι°
αέρας πνιχτός σηκώνει ένα σούρουπο απ' την ανατολή
πελαγίσιο
του πλανήτη παιδί μη φοβάσαι εδώ
είναι η πόλη της λήθης του τρόμου
της ανάγκης, ακόρεστης, για γλυκιά μοναξιά.
Είναι πολύτιμο άρωμα λιγνής ελευθερίας.
Τα στήθια σου άνοιξε, ρούφα βαθιά.

Τους δρόμους της παίρνεις - αφήνεις
να χάξουν σωροί ρομαλέων, ανάδελφων χρόνων
κοιτάζεις, μια, πίσω τις μνήμες που γδύνεις
μυρίζεις μπροστά την αιώνια σκουριά.
Στους δρόμους παιδιά κατεβαίνουν μιλούνια
κρατάνε στα χέρια λουλούδια αετούς
τραμπάλες και μπάλες χωρούς και τραγούδια
καλώς ήρθες ξένε, ανοίγει η πόλη
σε κόρφο υγρό να σε κλείσει,
τις μνήμες του κόσμου να σβήσει.
Σε βρήκε σα βγήκε παγανιά για τρελλούς.

Κυριακή του χειμώνα στην πόλη - κουρνιάζεις
σε παίρνει ο ύπνος, παστός και βαρύς.
Η πόλη απ’έξω γελά κι επιμένει
πως κάπου εδώ γύρω ξεβράζονται όλα
στον κρύο αγέρα, σ’αυγή μοιροβόλα
η μοίρα κοκάλωσε.
Κι εσύ πια το ξέρεις-
ο χρόνος σα φίδι κουλούρι γυρίζει
σε σπάσει σε τσακίζει σε ξαναγεννά
Λύσ’ τα δεσμά του παράλυτου ονείρου
για κοίτα τριγύρου-
επιτέλους, στεριά.

Emptiness, IL, 60605

Return to me.

Casually.

As spring returns to winter every year

and in his cold embrace deposits thawning seeds

transforming darkness into light, with grace.



Return to me.

Poetically.

As if my arms your absence never felt

my light stays on at night for you to see

the window open to facilitate your breathing

my sheets your ever-calling exploratory sea.



Return to me.

Irrationally.

As if this world were not senteced to die

as if the years before us were lined with pregnant promises

as if our children could still plough and seed this blesséd earth.



Return to me.

Just this.

As if our lives would last forever -or

as if my dying breath were yours -and

up in heaven

all at once

the light you nourish in your womb

could give this world a chance.

A questa Serra

Suspended on a mile of steel

the night of the twelfth of June of the year two thousand and six

I’ve come to realize that the distance between Truth 




and human  understanding

is as long as the Brooklyn Bridge.

I’m proud of this stretch (as Mayakovsky had once been),

straddling the boroughs on its wires, 

with nothing that’s non-manufactured in sight. 

This piece of steel is my daily bread.

Isn’t that what you’ d have me believe, Richard?

And, admittedly, I’m love with your sheering edges and your massive 




weights,

your strapping, proud volumes.

And their surface -oh the surface!- abrasive, primitive, and coarse.

So, would you have me scrape my smooth face against it?

Would devotion require blood, like with you-know-whom?

How appropriate that your slabs bleed too, that they get scuffed

and etched upon, graffiti-ed, spat, and pissed upon.

Denounced in demeaning disgrace.

For you should know, Richard,

that genius is never quiet.

And that the Brooklyn Bridge may be long,

but not quite long enough

to sustain us into eternity.

Escape

What a perfect evening for torture!

Step
The night over Avenue A smells of heat
Pause
Loudspeaking pavements throb with music,
my pores rythmically open to its
wetness,
whetting my appetite.
Smile
Addictions are hard to forgo.

New step
I try to recall
step
what it feels like to be in your presence:
Pause.
The paralysing entirety of you.

New step
Your face resonates
step
the promise that
step
with you
I will be finally undone.
Stop.

That, henceforth
Look up. Stars!
my hand in writing
and my brush in painting
will be guided.
New step
That you will awake within me
a
step
a
step
an eternal, self-transcending, universal (un)consciousness;
Pause.
The seat of godliness.

Hot hot hot hot heat.

You're an illusion.

Quickening steps
1st St
Faster
2nd. 3rd.
Faster
Faster
Break into run
10th St

I try to scrap you clean off my mind
but like a bloodied bandage you cling to my wound
sinking your teeth in it
Run for your life
11th 12th streets
devouring newly formed tissues
Run
13th
making it bleed anew whenever I try to rip you right off it.
14th.
Exhale. Catch breath. Turn left.

What is the price of my release?

Towards the crowds. Towards Union Sq. Towards oblivion.

Take this land, this island of Manhattan.
step, step, step,
run
It's yours by right, by wrong, by virtue of existence.
inhale, exhale, sweat
run
Take me. Selfless yet victorious in abandon.
sprint
Humble, in your presence
final traffic light turning red,
cross streat
jump over barrier
lose myself into the crowd

You can't find me here.

By request

You asked-
for the softness of sadness
It's gray-
I said
Hey-
you said-
Cliché!

You asked-
for the crispness at monrings
It stings-
I complained
So what?-
you replied
Touché.

You asked-
the unbalancing element
to balance the risk
of being apart from each other
Voilà-
I said
and I offered you this
in place of my kissing you, lover

Spotted Pig

A warm back
through window of
Spotted Pig Resto
on
Greenwich St

Golden afternoon
spiced olives
and
trout -smoked-
cold cold white wine
wooden stools with
soft worn cushions

Celebrating possibilities

The man's hand
sensually on her knees
her legs
the small of her back
She smiles.
- lovers-
Her perfectly manicured toenails
- so NYC

Time passes fully.
It blossoms
into the red brick brownstones

Ah. Creme Catalane
and espresso. Black.
Strong.
Et voila.
He kisses her fully, deeply.
She leans against his outstretched palm
extending
underneath the earlobe
to the back of her head.

Time blossoms fully.

Into my faded charcoaled jeans
I step out
take to the afternoon streets
smooth of wine
full of options
ripe in my knowledge of
attending possibilities.

Time broadens and tilts deliciously sideways.

Πλάκα

Είναι πρωί και ο ήλιος μπαίνει ζεστός και λευκός μέσα από το παράθυρο της κουζίνας στο σπίτι στην Πλάκα. Κάνει τη βρύση να γυαλίζει στο φως και θρέφει τα πράσινα φυλλαράκια από τα φυτά που κουρνιάζουν αγκαλιασμένα στη γωνία του λευκού λακαριστού πάγκου,δίπλα στο παράθυρο.
Ησυχία. Μόνο τα σπουργίτια τιτιβίζουν στους πρόποδες της Ακρόπολης και οι ήχοι της Αθήνας, που ξεχύνεται ολόγυρα στα πόδια του σπιτιού, δε φτάνουν να ενοχλήσουν τα μόρια της σκόνης που αιωρούνται ανέμελα μέσα στο χώρο.
Δίπλα στην κουζίνα, ένα δωμάτιο με λευκά σεντόνα και ξανθό ξύλο στο πάτωμα, σκιερό απ’τα κλειστά παντζούρια. Ένα λευκό κομοδίνο με μία μεταλλική λάμπα με βραχίονα, μία συρόμενη ντουλάπα που μυρίζει κέδρο και μία ανεπαίσθητη μυρωδιά ζέστης δένουν με το φώς που μπαίνει από την πόρτα που συνορεύει με την κουζίνα. Πάνω στο κρεβάτι τα σεντόνια έχουν στριφογυρίσει ανάμεσα στα δύο σώματα που, σχεδόν ολοκληρωτικά ξεσκέπαστα, ακουμπούν διακριτικά το ένα τ’άλλο.
Γυρίζω στο πλευρό μου και χώνω το πρόσωπό μου μέσα στα καστανόξανθα μαλλιά σου, στο σβέρκο σου. Μυρίζεις άνοιξη. Έξω οι πρώτες νεραντζιές έχουν ανθίσει και η Αθήνα γεμίζει από την ευωδιά των ανθέων τους.
Είναι Σάββατο πρωί, προχωρημένος Μάης, και όλη η μέρα μάς γνέφει να τη γευτούμε μέχρι το μεδούλι. Αλλά για την ώρα, άσε με να κάτσω εδώ, δίπλα στο κοιμησμένο σου σώμα, πάνω από τα δροσερά και ακατάστατα σεντόνια, προσπαθώντας να προσανατολιστώ στη μέρα που ξυπνά. Ήλιος, κουζίνα, σφαλιστά πατζούρια, αδιόρατη ζέστη, γαλήνια ησυχία, το βάρος του σώματος σου στο δωμάτιο. Ευτυχία.

Take Five

Take one. Athens.
Jazz on the iPod. Slow morning.
Slow, sunny, sweet, comfortable morning
that fits my skin like a warm, well-worn, woolly sweater.
Cold morning that wakes up my mind and my hands,
feeling dry and crackish
yet oddly fulfilled.
Piercing cold breeze on my nose
and earlobes, cold, cold rush of winter
surrounding my new beginnings.

I have woken up to a new day.

Take two. Still Athens.
You at work. Swing rhythm matching your pace throughout the day.
Cut to big screen images of digital boards
flashing ever changing prices
going up
down
down
up up up up
crashing down
it's falling
woo-hoo
roller coaster ride
get going
let's lock
-ooof.

Change of rhythm.
Jazz intermezzo
as the clarinet solos its way, strolling along.

Time
extends.

Light percussion
signals that the heat is on
in the background
waiting to be unleashed by the market forces.
Slowly building up.

Ta-da-ta-da
ta-ta
ta-da
ta.

And here we go.
We're off again.

You sway through all this in utter mastery
of your body's movements,
dance of life, celebration of vivacity in pure calmness,
the expectation of the future
waiting to burst forth like a pregnant fruit.
Dance!

Take three. NYC, centre of the universe.
Masses of little ants rush their way in the financial district
and as they move northwards they
slow
down,
they shed their skin,
away fly ties and jackets,
business cases get lost
among the
tippity
tippity
tap
of feet-

Wham!
Enter through the invisible gates of 42nd
and here we go

slow rush slow rush slow

it's a beautiful morning in fall after all
and New York smells like newly sharpened pencils.


Take four. Lunch on the Thames.
Coffee brewing smell enters my nostrils
as the train pulls in Waterloo station.
People get off
get on
carrying lives, memories, hopes
carrying the universe on this day.
A
static
array
of images
like on a roll of film.
People get off get on
day in day out.
Static,
like paintings.

And suddenly you project it on the screen and it starts playing and-
-miracle of miracles!-
change, movement, time!
The world is no longer motionless and yet it always is!

Ah, the illusions that our brains can digest.

Zoom into my own, small, personal movie.
Cut, frame-

boarding on train, looking back, nostrils detecting the smells of London
Beloved smells, filled with past promise, memories of home.
Warm afternoons under blankets
gazing lazily outside the window
tall trees flashing green in the weak sunshine.
The idea of happiness mingled with the
pitty pat of
kitty feet on
wooden floors
and the sounds of my lover busying about in the kitchen.
Bach's Brandenburg concertos s t r e a m lightly
among the newly washed white sheets.

Cut, back to action-

I step on the Eurostar to Paris,
fulfilled in my knowledge of the past and eager to meet my future.

Take five. Paris.
Late afternoon.
It's already dark and the cabs are
whooshing
down cobble stoned streets
outside Gare du Nord.
I don't smoke, yet I light a cigarette
- no philosopher should be allowed
to enter Paris without a pack of cigarettes
to remind her that she is of mortal
yet magnificent coil-
L'argot fills my ears
as I close my eyes
and am surrounded
by a sea of
Algerian Jamaican Polish Chinese
vernacular.
Sweet, sweet soft
dark chocolate neo-french
of les mahgrebins.
Acid smells
mingled with the sound of cars splashing by.
It's cold and smelly but hey,
c'est Paris.

Tic toc tic toc tic toc

seconds and minutes go by

Screeching tyres in front of me
A taxi door opens and I am summoned in:
Μπες μέσα.
I enter the leather-clad interior smelling of weed
and my pores are attacked by the warmth
and the dark fabrics
and the feel of cracked leather under my palms.

I turn and am met by two vibrant, dark peacock green eyes,
the colour of the abyss.
And then you whisper:
welcome to my world

and I am overcome
by a hot, tender, balming sensation.

Black out.
I am home.
Cut to Dave Brubeck, "take five".

Ταξίδι στο Broadstairs

Θυμάσαι που είχαμε βρεθεί στο Broadstairs
σ’ εκείνο το παράλογο ταξίδι στη νοτιοανατολική Αγγλία;

Πώς, απόγευμα ακόμα, είχε νυχτώσει η μέρα
-καταχείμονο-
κι εμείς σταθήκαμε να ρουφήξουμε τρυφερά στρείδια στο Whitstable
σε μια έρημη, κρύα, τραχιά παραλία
που αγρίευε την ψυχή σου
ανάμεσα στα σκοτεινά, ρημαγμένα μπανγκαλόους του καλοκαιριού;

Πώς μες στη νύχτα φτάσαμε στο Margate
κι η λουτρόπολη σαν από βιβλίο να ξεπηδούσε
ένα ξεκούρδιστο καρουσέλ από ταινία τρόμου
-φωτάκια γιρλάντες’δω κι εκεί-
που γυρίζαμε ξανά
και ξανά
με τ'αυτοκίνητο
μήπως και βρούμε κάπου να ξαποστάσουμε,
να ξεχάσουμε την υγρασία,
τους κίτρινους, κοσμοπολίτικους γλόμπους της,
παράφωνους στο συριγμό του χειμώνα;
Κάποια στιγμή μια στάση.
Μια ζεστή μπύρα δίπλα στη φωτιά μιας κόκκινης παμπ
και πάλι πίσω στο στενό επαρχιακό δρόμο
με την πυκνή βλάστηση
μια παχύρρευστη σκιά τριγύρω
ώσπου βρεθήκαμε, τυχαία, στο Broadstairs.

Η θάλασσα χτυπούσε μανιασμένη το μώλο
κι έκανε την μύτη μας να καίει απ΄την αρμύρα.
Το’ξερες πως ο Ντίκενς έγραφε εκεί,
τις μέρες της καλοκαιρινής του αίγλης,
κοιτώντας την ίδια θάλασσα που αντικρίσαμε
σαν ξυπνησαμε το πρωί,
-το νερό τραβηγμένο απ’ την ακτή
σα σκεπάσματα πεταμένα απ’ το κρεβάτι,
λες και τεντωνόταν η ξηρά να λιαστεί στον πρωινό ήλιο;


Να θυμάσαι, άραγε,
πώς έγιναν το μεσημέρι κατάλευκα τα δάχτυλά μας,
οι τσέπες των μπουφάν μας,
απ’ την κιμωλία στην παραλία του Ramsgate;
Χιλιόμετρα νωπής άμμου
κι εμείς αφήσαμε τα χνάρια απ’ τα βαριά παπούτσια μας
για να τα σβήσει αργότερα η παλίρροια-
κάθε χαρά εφήμερη.

Κι όταν πια μπήκαμε στο Brighton, γελούσες!
Λες και μ’ είχες φέρει σε δικό σου σπίτι.
Σ΄ ακολουθούσα σαν παιδί μες στα στενά για να παρκάρω
μεθυσμένη απ΄ τη χαρά της φωνής σου: από εδώ!
Και πήραμε τα πόδια μας κι ανεβήκαμε στα στενοσόκακα
ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους
που είχαν ξεχυθεί στο ίδιο λούνα παρκ.
Καθίσαμε σ’ ένα λευκό τραπέζι
σ’ ένα λευκό εστιατόριο
με τους ήχους των γύρω θαμώνων ζαλάδα
μέχρι που βράδιασε°

και τότε πήραμε το δρόμο του γυρισμού
-the London Road

Και, αποκαμωμένες πια, μες στη νύχτα,
μπήκαμε πάλι στην πολύβουη πόλη
που διόλου δεν κατάλαβε την απουσία μας
λες και ο χρόνος είχε αλήθεια σταματήσει
τις δύο εκείνες μέρες
γεμάτες σα βδομάδα.

Be one of us, be Best : a manifesto

Τετάρτη πρωινή Σαββάτου-
Η νυχτερινή πολιτεία στραγγίζει τον ιδρώτα της πάνω απ'τα ηχεία
οι ψυχές της -ορυμαγδός- ξεχύνονται στους δρόμους:
μια υπόκοφα ρυθμική ησυχία.

Με μπολιάζεις, πόλη, με τα δείγματα συνειρμών που προσφέρεις-
παιχνίδια πρόσκαιρα.
Στήνω το ραδιόφωνο σκοπό, να φυλά τις φευγαλέες ονειρώξεις μου.
Σε μια κραυγή σε ζω, δίχως χρόνο,δίχως τόπο.

Τσαντήρι ο χρόνος- δε βρίσκεις;

Χτύπα με αν τολμάς
της θνησιμότητας κουβάρι, χούφτα μου γιομάτη δίψα,
μπουνιά ατελέσφορη δραματουργείας
στο καραβάνι του χρόνου.
Αυτάρκη ύπαρξη που ξεγελάς κάθε νύχτα με ζωή το θάνατο
πιες πριν σε τελειώσει της μέρας ο μαγνήτης
το παρελθόν άδραξε κι άγιασέ το στο παρόν-
όλα να γίνουν ένα.

Φύση μου θνητή, δε σε φοβάμαι.
Ζω τα ψίχουλα, τις στιγμές που μου χάραξες για ύπαρξη.
Βουίζει το αίμα μου στο αίμα των ανθρώπων που γεύτηκα.
Ενώνομαι μαζί τους για να σε χλευάσω.
Εδώ είμαι, δες, τι κι αν μου κάνεις, έζησα.
Κι όσο θυμάμαι, τόσο θα σε νικώ
με μια παντιέρα υφασμένη απ'τ'άρωμα τους.

Θνητή μα θριαμβεύουσα, τραγουδώ στις ασώματες στέγες της στιγμής.

If we are shades

If we are shades
Who walked here once
Among the concrete buildings, on guiding streets
Hot in our skin and hearts
With all the time we thought was left to us

If we were there,
Just in time, breathing still
Our countable days
The words exchanged
The laughter released
Parting defences with our teeth

Would you rather be here
Than where you are and where I’m
Still ahead
If we are bodies
Who lived love
Before we are long dead

(with acknowledgements to Carol Ann Duffy)

splittings

Were you to leave,
I’d fly to New York
And walk the streets we might have walked at dawn
Breathing the stuffy sick subway mist ascending from the grilles
As if to fill my lungs with your dead skin cells.

Were you to leave,
I’d close my eyes and remain unmoving
Among thousands of people measuring in motion
The aching seconds that’d tick your life away from me.
In my icy-cold stillness, hibernating in full sensual awareness,
The knowledge of loss ripe in my womb-
Our child’s non-existence scarring my insides.

Were you to leave,
I’d sit at crossroads
Taking in the city’s energy
Communicating with, making love to, devouring Absence
Transforming the instantaneous into the eternal,
As can be done only in times like these

And then I’d go and buy myself a new bound leather phone book
Write you disconnected number down
And pretend I can still call it


And if my body were to be found bloated
Floating in the Hudson
It’s you they’d try to call
Your number being my single identifying feature

green tea

I take green tea in measures
Of forgetfulness
At times unimportant habitual calm
In liquid form
in a Japanese restaurant
In incense form
from Rome
in my nostrils, in my office
dizzyingly reassuring in its zen mythology

At times when the world is as it should be
Tranquil
In abstinence in pause in preparation
In a prolonged moment of expectancy towards a goal that
Is so mundane as to merit no articulation