Κάλλια Παπαδάκη - Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΛΥΠΤΟΥ (6 κοινόχρηστες ιστορίες), εκδ. ΠΟΛΙΣ

Ένα πράγμα που κάνει την Κάλλια Παπαδάκη να ξεχωρίζει από άλλους συγγραφείς -Έλληνες μα και ξένους- είναι η αγάπη που έχει για την γλώσσα, την οποία απέκτησε ως ποιήτρια. Ο λόγος της είναι πολλές φορές ποιητικός, ρευστός, ρυθμικός, ακολουθώντας περισσότερο το τραγούδι των λέξεων παρά το νήμα της πλοκής. Ως μυθιστορηματογράφος έρχεται, κατόπιν, και παίρνει αυτά τα μουσικά νήματα και τα συνθέτει σε ένα υφαντό με αρχή και τέλος. Το αποτέλεσμα είναι να ερχόμαστε αντιμέτωποι με κείμενα των οποίων ο ρυθμός πλημμυρίζει τη σελίδα και κάνει τη γραφή να κυλάει σα μελωδία. Αυτό, σε συνδυσαμό με το γεγονός ότι η συγγραφέας είναι σε πλήρη έλεγχο της αφήγησής της (υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που αδυνατόυν να κάνουν ακόμα κι αυτό, και άλλοι -π.χ. ο Ian McEwan - που το κάνουν σε βαθμό υπερβολικό, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν τον αναγνώστη να "χαθεί" στην ιστορία) κάνει τα κείμενα της Κάλλιας Παπαδάκη μεστά μα κι ευκολοδιάβαστα συνάμα. Αν πρέπει κάτι να βελτιώσει ελάχιστα στο επόμενο βιβλίο της (όταν οι επόμενες ιστορίες που εγκυμωνεί αρχίζουν να την πνίγουν) είναι το δέσιμο της πλοκής- α λα McEwan- διότι η μουσικότητά της είναι αλάνθαστη.

Ο Γρηγοριάδης έγραψε πως η Παπαδάκη "γράφει σαν συγγραφέας του κόσμου, ισοδύναμα" (http://www.teogrigoriadis.blogspot.com/). Συμφωνώ μαζί του απόλυτα. Εάν η αγάπη της για την Αθήνα κρατήσει μέσα στα χρόνο, τότε μπορεί και να βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με μία πολύ ευχάριστη συγκυρία: την απόκτηση μίας δικής μας Modiano, αθηναϊκής, μα συνάμα παγκόσμιας... Συγχαρητήρια!

Ode to a coffee shop girl - take 1

sweet chocolate girl hair wrinkles sprinkled
on forehead. blonde. you bloom in my
mouth begonias froth on the window
sill. killing time in your coffee shop
is exquisite torture. your fingers
(a taste of warm bread coffee
beans just roasted my voice
caught in my throat)
inside of me

I moan of cappuccinos

A tribute to ee cummings : "I'd rather learn from one bird how to sing, than teach ten thousand stars how not to dance"

if up's the word;
and a world grows greener
minute by second and most by more--
if death is the loser and life is the winner
(and beggars are rich but misers are poor)
----let's touch the sky:
with a to and fro
(and a here there where)and away we go


in even the laziest creature amoung us
a wisdom no knowledge can kill is astir--
now dull eyes are keen and now keen eyes are keener
(for young is the year;for young is the year)
---let's touch the sky:
with a great(and a gay
and a steep)deep rush through amazing day


it's brains without hearts have set saint against sinner;
put gain under gladness and joy under care--
let's do as an earth which can never do wrong does
(minute by second and most by more)
---let's touch the sky:
with a strange(and a true)
and a climbing fall into far near blue


if beggars are rich(and a robin will sing his
robin a song)but misers are poor--
let's love until noone could quiet be(and young is
the year,dear)as living as i'm and as you're
---let's touch the sky:
with a you and a me
and an every(who's any who's some)one who's we

Summertime, and the living is easy...

On a good day, even Athens can prove miraculous

Psychobuildings

....swimming over London- and all that jazz....

Che Il Mediterraneo Sia

Το πιο περίεργο απ’όλα είναι πως δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω,
πως οι πτυχές του μυαλού σου είναι ακόμα για μένα
ένα μυστήριο μεστό για εξερεύνηση.

Δεν πρόλαβα να σου πω πως ο λογαριασμός λήγει και πρέπει να τον πληρώσουμε!
Πως τα ψώνια θα έρθουν στις 2 και μήπως μπορείς να περάσεις να πάρεις ένα μπουκάλι γάλα που μας λείπει;

Πως τα πρώτα τραγούδια που ακούσαμε μαζί είναι ακόμα καινούργια
και πως δεν έχουμε βάψει ακόμα το σπίτι
- ούτε αυτό που υπάρχει
-ούτε εκείνο που θα 'ρχόταν

Δεν πρόλαβα να σου πω πως σ'ευχαριστώ για τα σιδερωμένα ρούχα μου
και πως τα λουλουδάκια μας έπιασαν επιτέλους,
ρίζωσαν αγάπη.

Πως, τώρα που το γόνατό σου έγιανε,
θα πάρουμε καινούργιο ποδήλατο για τις βόλτες μας
πάνω, κάτω και γύρω από την Ακρόπολη.

Δεν πρόλαβα να σου πω
πως η Αθήνα μοσχοβολά επειδή είσαι μέσα της
και πως όλες οι άλλες πόλεις είναι άδειες, γελοίες και ανισόρροπες.
Δεν πρόλαβα.
Να σου πω.
Πως έχω φυλάξει τόσα χρόνια για μας
που, πια, κανείς άλλος δε χωράει μέσα τους.

West Brompton, SW6, April 8th, 2000

Ani Di Franco is scratching her guitar on the CD player
and I am sitting on a bamboo chair
on the third floor balcony
overlooking Stamford Bridge
greeting the trains passing behind the row of parked cars
between the blooming, serenely alive cemetery
and the greenery.
Breeze on my face, smelling of spring and promising summer.
The Norwegian women’s handball team
just won the European championships
on video.
Unintelligible laughing words mingled with bird songs.
Happiness.

Ο λογιστής

Για δες, μάνα, πώς κυλούνε τα χρόνια
κουβάρια κλωστές
σ’ ανήλιαγα περιθώρια.

Πώς τρίζει ο κόσμος γύρω σου
σε κάθε βήμα
μες τη σιωπή που βασιλεύει πριν το τέλος.

Χαλασμένα παραθυρόφυλλα οι μνήμες
κρέμονται απ΄τους μεντεσέδες του μυαλού.
Κι η ζωή αλήτης άπατρις
κι αστείο βρώμικο, πνιγηρό κι ιδρωμένο
απρεπές για το ξεραμένο χώμα της γης.

Για δες τις ώρες που γίνονται λάμες
και πέφτουν μία μία
σχίζοντας τον αέρα με τον αιχμηρό τους ήχο.

Πώς η Γη συρρικνώνεται σ’ένα δωμάτιο
κι οι τοίχοι γίνονται ήπειροι
και οι κουρτίνες θάλασσες
κι ο κόσμος σιγεί απ’ έξω
σα χάρτινο σκηνικό.

Να μπορούσα, μάνα, να προσθέσω
λίγα χρόνια ακόμα
στο λογαριασμό σου.
Απ’το πουγκί να έβγαζα
παρτίδες φυλαγμένες.

Σου φύλαξα τ’απογεύματα και τα πρωινά
που έχασες σαν κοιμόσουν.

Dreamscape

Amalia, thanx for the great pic of Nic and Gazi

The Box

where are you?
i am in this box.
it's called london.
most often than not it's exciting and huge
and mysterious
and filthy in a good way.

can you see me?
i think the sides are transparent. take a peek.

i know-
why don't you knock on one of my sides?
go on. i'll hear you.
knock.

what?
why can't you knock?
you're too far?
yeah. you might just be.
shame.

anyway, how have you been?
how is life outside the box?
oh. you have a box of your own?
oh, that's why you can't knock on my box!
that's funny.
and sad.

i wish that my box were walk-through.
so i can walk through.
duh.

you know, i could stop for a visit, we'd have a chat,
cup of coffee, that sort of thing.
we'd talk a while, look at each other's face.
yeah.
we could maybe,
just maybe,
be able to touch each other too.
that would be awesome.
i've no idea what that's like.
a box is a box.
you know what i mean?

so yeah, this is the box.
now that i think about it,
i don't think it's transparent at all.
i think it's reflective.
it reflects everything around it and is, hence, invisible!
ta-da!
aren't you proud of me for figuring that out?

you know what?
i would really like for you to be interested in my box.
it's a good box. solid. reliable.
keeps me sane.
has a bed, coffee machine, the works.
has me.
you don't have to get in the box to be interested in the box.

cause, you know, the box is alright and stuff
but,
like,
it's windowless.

and you're the only one who knows where the switch is.

so please turn it on.
it's getting dark.

America, wake up!

(Written after the 2000 pres. election, but still relevant)


I live in the unbearable franticness of life, exploding through ecstatic aortas and burnt mentalities. I am your eye when you cannot see and your ear when your earplugs are on vacation. I have a minimal wage and an idiotic labour tail that I gather between my capitalist feet. When I look at the mirror, it breaks. My elf-like pointed ears receive no transmission apart from the sleeping patterns of sleepless unconsciousness in the big city deal. My stock market beats somewhere around my pelvis and your prices are all counted. Puppets hanging in strings from my ears will entertain you as I go about my daily chores in the big bowl of panhuman erections. My telletuby belly sports a TV monitor out of which white men snoring give advise for the future of this ball of earth-nerves and sea-tissues, the occasional volcano spots covered up with the first lady’s essential doesn’t-rub-off make up.
Did you really think that philosophy could save you? You poor pathetic bastards of filthily unfounded rights-initiatives and you shameful politicians of greed? Did you really think that the beef factory called the system would ever produce a minced fillet ready and cooked on your table for future reference in the third world war of hate and food inadequacy? Did you really think that voting smells like flowers in the spring morning of your first love?
Bullshit! You get it all in a plastic orange bottle sporting “spring fresh” labels and in plastic bags containing squeaky dog toys. You get it all on rainbow stickers that peel off your windscreen at the first car wash and are never replaced, apart from the occasional ad of the harlot politician you’re going to vote for next coming election. You get it all in a world map made of paper manufactured by the hands of ten year olds, mentally disturbed from being beaten, fucked and beaten again for the glory of low prices and the temple of the West. If you are lucky, you can even get it in Star Trek episodes, in between raping planets by transferring humanity to inhuman aliens.
If you are lucky enough you are going to ache, you are going to cry your eyes out, because the mayonnaise started falling out of the sandwich of life and you suddenly realised that you’ve been tasting brown, long warms, glistening in their own shit, for your whole life. If you are lucky enough you’ll stroll down the street displaying “wanker” on your forehead, hoping that someone will wake up from their slumber and laugh or curse at you.
I am your head between your legs, you ostrich of a man, you harsh broom of a woman, you burnt stick of a child. I am your constipation, your leech, your meningitis, your cancer. I am your terror. I am your only hope.

Βάπτιση

Ξυπνώ
μες τη λαμπρή λιακάδα
που μπαίνει στο δωμάτιο δεσμίδες,
φιλτραρισμένη απ’ τις σίτες των παραθύρων.
Δεμένη με τις ηλιαχτίδες
χαζεύω ξάπλα στο κρεβάτι
τη ζεστή τη σκόνη
που κολυμπά αργά κι ελεύθερη
μέσα στο φως.

Γλιστράει ο αέρας
θερμός μα καθάριος,
ελαφρύς, ζωογόνος.
Τρίζουν τα φύλλα των σκόρπιων βιβλίων
ανοιγμένα στο πάτωμα.
Μια φωτογραφία ξεφεύγει απ’ το μεταλλικό ράφι
και ύπταται στο φως.
Το σεντόνι ανάλαφρο
και φευγαλέο σα χάδι μελλοντικού εραστή.

Καλοκαίριασε και ο χρόνος τεντώνεται νωχελικά
μες στο ευρύχωρο πρωινό.

Σηκώνομαι.
Γόνατα κι αγκώνες ξεκλειδώνουν
οι φτέρνες γειώνουν το βάρος του σώματος
κι η πλάτη ανατριχιάζει ξαφνικά μονάχη.
Πλησιάζω το παράθυρο, κάνω το μάτια δυο σχισμές,
κοιτάζω έξω.
Μια λευκή ανάσα σκάει καυτή πάνω στο πρόσωπό μου.
Στον λεπτό, αβαθή ορίζοντα
μια γαλάζια γραμμή με καλεί στην ερεθιστική παγωνιά της.

Κι είν’ η γλυκιά προσμονή του αναπόφευκτου
που κινεί τη μέρα:
Να γλιστρώ μες στο νερό με δυο χέρια στοιβαρά,
ακούραστα και λιοκαμμένα
κι ο πόνος στις φτέρνες να χαθεί
σαν το λευκό απ’ τα χαλίκια
μες στα κύματα.
Μία βουτιά
και πάλι έξω - σαν τον τεχνήτη γλάρο-
στην ανάσα του μεσημεριού.
Και να’ναι είναι η ψύχρα της, ζωή στους πόρους του κορμιού μου,
χίλιες μικρές καρφίτσες φως.

Καλαμαρια

Καλαμαριά. Νύχτα.
Από τον έκτο όροφο θάλασσα κι ουρανός
δρόμος ανοιχτός ως τον Όλυμπο
ένα αδιαπέραστο μαύρο.
Τα φώτα της πόλης βουβά αστέρια στο Θερμαϊκό.
Νεκρές, μικρές ώρες.
Η φωτογραφία σου στο άγνωστο δωμάτιο
Φως.
Βγαίνω μες στη νύχτα.
Η ζωή σου πριν από μένα, μυστήριο νοτισμένο άχλη.
Ψιλαφώ την παρουσία σου στους υγρούς τοίχους
οσφραίνομαι τα σημάδια σου στις κίτρινες
λάμπες του δρόμου.
Άχρονη, αόρατη, αβαρής
γλιστρώ στη ζωή σου εγκυμονώντας τον έρωτά μου για σένα.

(Γέννησα στο Ε. Βενιζέλος, στις αφίξεις, το επόμενο μεσημέρι)

Θερμαικος

Κυριακές του χειμώνα στην πόλη- αλλάζεις
το δέρμα σα φίδι- πετάς
τις παλιές σου σκιές- αράζεις
στον πρόδηλο, ανέλπιστο ήλιο και φεύγεις
μακριά απ’ του χρόνου τα ερείπιαº
φωνάζεις
στα φύλλα ν’ αλλάξουν, να ελπίσουν- πετάς
μες στις λεύκες στις άσπρες πλατείες- γελάς
στου χειμώνα τις βουβές απεργίες- χαζεύεις
στους δρόμους της άνοιξης.

Κυριακές του χειμώνα στην πόλη- ανάβεις
καντήλι χρωμάτινο βλέμμα σκυφτό- πλαταγίζεις
τη γεύση μιας πόλης χωμένης ως τον κρόταφο
στο βρώμικο, κρύο, σπερμάτινο νερό
της γαλήνης.


Θερμαϊκός, βραδάκι°
αέρας πνιχτός σηκώνει ένα σούρουπο απ' την ανατολή
πελαγίσιο
του πλανήτη παιδί μη φοβάσαι εδώ
είναι η πόλη της λήθης του τρόμου
της ανάγκης, ακόρεστης, για γλυκιά μοναξιά.
Είναι πολύτιμο άρωμα λιγνής ελευθερίας.
Τα στήθια σου άνοιξε, ρούφα βαθιά.

Τους δρόμους της παίρνεις - αφήνεις
να χάξουν σωροί ρομαλέων, ανάδελφων χρόνων
κοιτάζεις, μια, πίσω τις μνήμες που γδύνεις
μυρίζεις μπροστά την αιώνια σκουριά.
Στους δρόμους παιδιά κατεβαίνουν μιλούνια
κρατάνε στα χέρια λουλούδια αετούς
τραμπάλες και μπάλες χωρούς και τραγούδια
καλώς ήρθες ξένε, ανοίγει η πόλη
σε κόρφο υγρό να σε κλείσει,
τις μνήμες του κόσμου να σβήσει.
Σε βρήκε σα βγήκε παγανιά για τρελλούς.

Κυριακή του χειμώνα στην πόλη - κουρνιάζεις
σε παίρνει ο ύπνος, παστός και βαρύς.
Η πόλη απ’έξω γελά κι επιμένει
πως κάπου εδώ γύρω ξεβράζονται όλα
στον κρύο αγέρα, σ’αυγή μοιροβόλα
η μοίρα κοκάλωσε.
Κι εσύ πια το ξέρεις-
ο χρόνος σα φίδι κουλούρι γυρίζει
σε σπάσει σε τσακίζει σε ξαναγεννά
Λύσ’ τα δεσμά του παράλυτου ονείρου
για κοίτα τριγύρου-
επιτέλους, στεριά.

Emptiness, IL, 60605

Return to me.

Casually.

As spring returns to winter every year

and in his cold embrace deposits thawning seeds

transforming darkness into light, with grace.



Return to me.

Poetically.

As if my arms your absence never felt

my light stays on at night for you to see

the window open to facilitate your breathing

my sheets your ever-calling exploratory sea.



Return to me.

Irrationally.

As if this world were not senteced to die

as if the years before us were lined with pregnant promises

as if our children could still plough and seed this blesséd earth.



Return to me.

Just this.

As if our lives would last forever -or

as if my dying breath were yours -and

up in heaven

all at once

the light you nourish in your womb

could give this world a chance.

A questa Serra

Suspended on a mile of steel

the night of the twelfth of June of the year two thousand and six

I’ve come to realize that the distance between Truth 




and human  understanding

is as long as the Brooklyn Bridge.

I’m proud of this stretch (as Mayakovsky had once been),

straddling the boroughs on its wires, 

with nothing that’s non-manufactured in sight. 

This piece of steel is my daily bread.

Isn’t that what you’ d have me believe, Richard?

And, admittedly, I’m love with your sheering edges and your massive 




weights,

your strapping, proud volumes.

And their surface -oh the surface!- abrasive, primitive, and coarse.

So, would you have me scrape my smooth face against it?

Would devotion require blood, like with you-know-whom?

How appropriate that your slabs bleed too, that they get scuffed

and etched upon, graffiti-ed, spat, and pissed upon.

Denounced in demeaning disgrace.

For you should know, Richard,

that genius is never quiet.

And that the Brooklyn Bridge may be long,

but not quite long enough

to sustain us into eternity.

Escape

What a perfect evening for torture!

Step
The night over Avenue A smells of heat
Pause
Loudspeaking pavements throb with music,
my pores rythmically open to its
wetness,
whetting my appetite.
Smile
Addictions are hard to forgo.

New step
I try to recall
step
what it feels like to be in your presence:
Pause.
The paralysing entirety of you.

New step
Your face resonates
step
the promise that
step
with you
I will be finally undone.
Stop.

That, henceforth
Look up. Stars!
my hand in writing
and my brush in painting
will be guided.
New step
That you will awake within me
a
step
a
step
an eternal, self-transcending, universal (un)consciousness;
Pause.
The seat of godliness.

Hot hot hot hot heat.

You're an illusion.

Quickening steps
1st St
Faster
2nd. 3rd.
Faster
Faster
Break into run
10th St

I try to scrap you clean off my mind
but like a bloodied bandage you cling to my wound
sinking your teeth in it
Run for your life
11th 12th streets
devouring newly formed tissues
Run
13th
making it bleed anew whenever I try to rip you right off it.
14th.
Exhale. Catch breath. Turn left.

What is the price of my release?

Towards the crowds. Towards Union Sq. Towards oblivion.

Take this land, this island of Manhattan.
step, step, step,
run
It's yours by right, by wrong, by virtue of existence.
inhale, exhale, sweat
run
Take me. Selfless yet victorious in abandon.
sprint
Humble, in your presence
final traffic light turning red,
cross streat
jump over barrier
lose myself into the crowd

You can't find me here.

By request

You asked-
for the softness of sadness
It's gray-
I said
Hey-
you said-
Cliché!

You asked-
for the crispness at monrings
It stings-
I complained
So what?-
you replied
Touché.

You asked-
the unbalancing element
to balance the risk
of being apart from each other
Voilà-
I said
and I offered you this
in place of my kissing you, lover

Spotted Pig

A warm back
through window of
Spotted Pig Resto
on
Greenwich St

Golden afternoon
spiced olives
and
trout -smoked-
cold cold white wine
wooden stools with
soft worn cushions

Celebrating possibilities

The man's hand
sensually on her knees
her legs
the small of her back
She smiles.
- lovers-
Her perfectly manicured toenails
- so NYC

Time passes fully.
It blossoms
into the red brick brownstones

Ah. Creme Catalane
and espresso. Black.
Strong.
Et voila.
He kisses her fully, deeply.
She leans against his outstretched palm
extending
underneath the earlobe
to the back of her head.

Time blossoms fully.

Into my faded charcoaled jeans
I step out
take to the afternoon streets
smooth of wine
full of options
ripe in my knowledge of
attending possibilities.

Time broadens and tilts deliciously sideways.

Πλάκα

Είναι πρωί και ο ήλιος μπαίνει ζεστός και λευκός μέσα από το παράθυρο της κουζίνας στο σπίτι στην Πλάκα. Κάνει τη βρύση να γυαλίζει στο φως και θρέφει τα πράσινα φυλλαράκια από τα φυτά που κουρνιάζουν αγκαλιασμένα στη γωνία του λευκού λακαριστού πάγκου,δίπλα στο παράθυρο.
Ησυχία. Μόνο τα σπουργίτια τιτιβίζουν στους πρόποδες της Ακρόπολης και οι ήχοι της Αθήνας, που ξεχύνεται ολόγυρα στα πόδια του σπιτιού, δε φτάνουν να ενοχλήσουν τα μόρια της σκόνης που αιωρούνται ανέμελα μέσα στο χώρο.
Δίπλα στην κουζίνα, ένα δωμάτιο με λευκά σεντόνα και ξανθό ξύλο στο πάτωμα, σκιερό απ’τα κλειστά παντζούρια. Ένα λευκό κομοδίνο με μία μεταλλική λάμπα με βραχίονα, μία συρόμενη ντουλάπα που μυρίζει κέδρο και μία ανεπαίσθητη μυρωδιά ζέστης δένουν με το φώς που μπαίνει από την πόρτα που συνορεύει με την κουζίνα. Πάνω στο κρεβάτι τα σεντόνια έχουν στριφογυρίσει ανάμεσα στα δύο σώματα που, σχεδόν ολοκληρωτικά ξεσκέπαστα, ακουμπούν διακριτικά το ένα τ’άλλο.
Γυρίζω στο πλευρό μου και χώνω το πρόσωπό μου μέσα στα καστανόξανθα μαλλιά σου, στο σβέρκο σου. Μυρίζεις άνοιξη. Έξω οι πρώτες νεραντζιές έχουν ανθίσει και η Αθήνα γεμίζει από την ευωδιά των ανθέων τους.
Είναι Σάββατο πρωί, προχωρημένος Μάης, και όλη η μέρα μάς γνέφει να τη γευτούμε μέχρι το μεδούλι. Αλλά για την ώρα, άσε με να κάτσω εδώ, δίπλα στο κοιμησμένο σου σώμα, πάνω από τα δροσερά και ακατάστατα σεντόνια, προσπαθώντας να προσανατολιστώ στη μέρα που ξυπνά. Ήλιος, κουζίνα, σφαλιστά πατζούρια, αδιόρατη ζέστη, γαλήνια ησυχία, το βάρος του σώματος σου στο δωμάτιο. Ευτυχία.